Very British Tradities

Waarom heeft een Mercat Cross geen kruis?


In Engeland heet het een market cross, in Schotland een Mercat Cross. Vaak een stenen pilaar in het midden van de stad, met in top een wapenschild of standbeeld. De Mercat Cross heeft gek genoeg geen kruisvorm.

De Mercat Crosses geven de plaats aan waar de markt werd gehouden. Als een stad van de koning of bisschop toestemming kreeg een markt te houden, betekende dit een bijzonder voorrecht. Dit werd onderstreept met de oprichting van een Mercat Cross. Het werd daarmee een centraal punt binnen de gemeente waar niet alleen markt werd gehouden maar ook belangrijke mededelingen werden gedaan. Nog steeds wordt de aankondiging van een koninklijk besluit of een verkiezing, in Edinburg bij het Mercat Cross gedaan.


Oorspronkelijk hadden de Mercat Crosses wel een kruis maar tijdens de Schotse reformatie werd dit symbool van de wereldlijke macht ontdaan van haar kruis en vervangen door het wapenschild van de plaatselijke baron of bisschop of door het koninklijke symbool van de Schotse koningen, de eenhoorn, of in Engeland de koninklijke leeuw. Vandaar de Mercat Crosses geen kruisvorm (meer) hebben.


In Loving memory bankjes



Op deze dag van de officiële Brexit een blog over waardig afscheid nemen. Want dat kunnen ze in het VK. Een mooi voorbeeld is de “In loving memory bankjes” die je overal ziet. Neergezet door de nabestaanden van een overledene. Niet zelden omdat persoon in kwestie dat specifieke plekje als zijn/haar favoriet beschouwde. Altijd met een mooie inscriptie Ïn Loving Memory of Mum Who Loved This View” soms met humor : “They Could Do With A Bench Here” soms duister: Dead, Glorious Dead”.


De eerste bankjes stammen uit de 19e eeuw. De Victorians waren geobsedeerd door de dood. Op sommige plekken is het plaatsen van memorial benches zo populair dat er wachtlijsten zijn om ze te mogen plaatsen en worden de bankjes na twee jaar alweer vervangen. De Nederlandse documentairemaker Peter Delpeut, die gefascineerd is door de bankjes, heeft geprobeerd in ze in Nederland te introduceren. Helaas werden deze bankjes snel door vandalen vernield. Je moet er dus voor naar GB. En Brexit of geen Brexit, dat kan gewoon hoor.

brievenbus: nooit verder dan een 1/2 mijl


De rode brievenbus is een echt Brits Stijlicoon. Er staan er maar liefst 115.500 en voor 98% van de Britten geldt dat binnen een straal van een halve mijl altijd een brievenbus te vinden is. Het belangrijkste kenmerk is natuurlijk de kleur: rood. De reden is praktisch. De eerste brievenbussen waren groen. Maar er kwam al snel kritiek dat deze bussen moeilijk te vinden waren in het landschap en daarom is de kleur veranderd in rood. Inmiddels zijn er ook goudgekleurde bussen ter ere van de gouden medailles die Groot Brittannië behaalde tijdens de Olympische Spelen van 2012.

Naast de kleur heeft de Britse brievenbus nog een belangrijk kenmerk: elke bus heeft het monogram van de regerend vorst. De huidige bussen hebben de initialen EIIR (Elizabeth de tweede Regina) Behalve in Schotland omdat Elizabeth I (1533-1603) nooit koningin van Schotland is geweest. Hier prijkt trots de Schotse kroon op de brievenbus!

Bijzondere verhaal van de servants bell



We kennen het allemaal uit series als Downton Abbey. De bel waarmee de Britse upperclass haar bedienden liet weten dat ze nodig waren. De Servants Bell heeft een fascinerende geschiedenis. Tot de 18e eeuw zat de bediende voor de deur van zijn meester of stond in de zelfde ruimte. Klaar om zijn of haar diensten te verrichten. Vanaf de 18e eeuw veranderde dit. Eigenlijk moesten bedienden zo onzichtbaar mogelijk zijn. Daarom werd in de grote landhuizen een ingenieus systeem geplaatst met ijzerdraad, bellen en trekknoppen waarmee de bedienden “downstairs” werden geroepen. Met de opkomst van de middenklasse in de 19e eeuw werden de meeste huizen van de gegoede stand hiermee uitgerust. Vanaf de vorige eeuw is dit mechanische systeem op veel plaatsen vervangen voor een elektrisch systeem.



In de bediendenvertrekken hing een groot bord waarop alle belangrijke kamers van het huis waren vermeld. Als er werd gebeld, klonk er een signaal en wapperde het vlaggetje bij de betreffende kamer.

Is Fish and Chips wel Brits?




Het is nog altijd de populairste take-away in GB: Fish and Chips. De voor ons wonderlijke combinatie van gefrituurde vis, vaak cod of haddock (kabeljauw of schelvis) met dikke frieten. Bij voorkeur een beetje slap van structuur. In de Tweede Wereldoorlog was het een van de weinige maaltijden die niet “op de bon” was en in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog werd het verstrekt om de moraal te verhogen. De eerste fish and chips zaken ontstonden in de 19e eeuw. Nu worden jaarliijks 380 miljioen porties Fish and Chips verkocht. Niet meer in een krant omdat dit vanaf 1980 als onhygiënisch wordt gezien.


Maar is Fish and Chips wel zo Brits? Niet echt. De gepaneerde en gefrituurde vis werd door gevluchte Joden in Engeland geïntroduceerd en de gefrituurde aardappel schijfjes zijn toch echt van Belgische oorsprong. De combinatie, het liefst overgoten met azijn, is echter wel Very British.

Bell Ringers: van tuig tot top musici


Het luiden van kerkklokken als een kunstvorm? Jazeker. In GB wordt dit zeer serieus genomen. Speciale gezelschappen “bell ringers” oefenen eindeloos om de verschillende klokken harmonieus te laten klinken. Het specifiek geluid is very, very British.

Al eeuwen wordt deze traditie in stand gehouden. De Bell Ringers hadden tot de 19e eeuw een slechte reputatie. Vloeken, spugen roken en drinken hoorde bij de Bell Ringers die altijd in een bovenverdieping in de kerktoren, uit het zicht van de gemeente, hun werk deden. In de Victoriaanse tijd werden deze verdiepingen verwijderd en moesten de Bell Ringers zich aan strikte regels houden. Slecht luiden van de klokken kon tot fikse boetes leiden. Gedurende de Tweede Wereldoorlog werd er geen klok geluid in Groot- Brittannië. Na de oorlog werd het populairder dan ooit en als je geluk heb hoor je ook nu nog het karakteristieke geluid op zondag van het plaatselijk Bell Ringers genootschap.

Waarom dragen Britten een poppy?



In november zie je veel Britten met een rode klaproos op de revers. De rode klaproos (poppy) staat voor de herdenking van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog. Het symbool voor het einde van de strijd. In het gedicht “Flanders Fields” wordt beschreven hoe de Poppy als eerste bloem opdook op de verschrikkelijke slagvelden in Vlaanderen, nadat de kanonnen zwegen op 11 november om 11 uur 1918. De verschrikkingen van de oorlog wordt het best gesymboliseerd door het verhaal van Mrs Smith uit Bernhardt Castle. Haar zes zonen vertrokken naar Vlaanderen. Vijf van hen overleefden het niet. De vrouw van de pastoor schreef een brief naar Queen Marie. De Queen beval de laatste zoon op te sporen en terug te brengen. Zo kon Mrs Smith haar enig overgebleven zoon in de armen sluiten.

Warenhuis gebouwd van oorlogsschepen



Iedereen kent Harrods als luxueus warenhuis in Londen. Maar Liberty is minstens zo exclusief. Het is gevestigd in een zeer bijzonder gebouw in Great Malborough Street. Liberty werd in 1874 opgericht door Athur Lasenby Liberty, Het warenhuis heeft zich altijd onderscheiden door zeer originele, vaak oriëntaals georiënteerde stoffen, kleding en interieur stukken.

De winkel is gebouwd van het hout van twee oorlogsschepen! De afmetingen van de winkel zijn gelijk aan die van een van deze schepen De vloeren van het warenhuis waren eens het dek. Er zijn drie atriums waar omheen verschillende stijlkamers liggen. Dwalend door het warenhuis, geeft het geheel een huiselijk gevoel. Alsof je door een oud landhuis loopt. Van de buitenkant lijkt het gebouw op een middeleeuws woonhuis.


Liberty heeft altijd samengewerkt met bekende interieur designers zoals William Morris en meer recent met Vivienne Westwood en Drew (Salvage Hunter) Pritchard.

Engelse Koorzang: "For every syllable one note"



Koning Henry VIII brak in 1532 met de paus en stichtte zijn eigen Anglicaanse kerk. Hier ontstond ook de prachtige Engelse koortraditie. Henry’s opvolger bepaalde dat er in het Engels moest worden gezongen, ‘for every syllable one note’ (met op elke lettergreep één noot). Zo ontstond een unieke traditie van melodieuze, meerstemmige kerkmuziek.. Het koor is meestal samengesteld uit leden van alle leeftijden. De kinderen zingen de sopraan partijen en de zangers staan tegenover elkaar. Je hoeft geen kerkganger of gelovig te zijn om van deze muzikale traditie te kunnen genieten. In de vele kathedralen die Engeland rijk is, wordt vaak dagelijks gezongen. Bezoek eens een kathedraal tijdens de Vesper dienst (rond 17:00 uur) en geniet van de prachtige Engelse stemmen. Als je geluk hebt en er zijn niet veel bezoekers (het kerkbezoek loopt ook in Engeland terug) dan mag je naast het koor zitten.


Bijzonder natuur verschijnsel in Severn.



Een aantal keer per jaar vindt er een bijzonder natuurverschijnsel plaats in de rivier de Severn. De Severn is de grote inham die Engeland en Wales scheidt. Door de open zee verbinding staat het water in de Severn onder invloed van eb en vloed. Soms wordt het stijgende water bij vloed versterkt door een stroom die op de Atlantische Oceaan ontstaat en in zich in de Severn ontwikkeld tot een zogenaamde vloedstroom: The Severn Bore. Het waterpeil stijgt dan in enkele seconden pijlsnel.



Op sommige plekken gebruiken enthousiastelingen de vloedstroom op te surfen. De mooiste plek om de Severn Bore te zien is de pub bij Minsterworth die dan ook The Severn Bore Inn heet. Daar kan je onder het genot van een plaatselijke Ale de Bore uitstekend meemaken in The Beergarden.

Emma Bridgewater:

Eeuwen oude traditie

nieuw leven ingeblazen


In het huidige Stoke-on-Tent, ontstond in de 18e en 19e eeuw een bloeiende industrie van aardewerk fabrieken waarvan Wedgewood wel de bekendste is. Tienduizenden arbeiders waren hier werkzaam en streek staat nog altijd bekend onder de naam The Potteries. Het Engelse aardewerk werd wereldwijd verkocht maar na de Tweede Wereldoorlog zorgde de concurrentie uit Azië ervoor dat de aardewerkfabrieken nagenoeg verdwenen. Uit onvrede over het oubollige aanbod kocht de Britse Emma Bridgewater in 1985 een oude aardewerkfabriek en zette met oude technieken haar lijn van aardewerk op. Deze werd zo succesvol dat het bedrijf inmiddels een miljoenen omzet heeft en het Emma Bridgewater aardewerk is wereldwijd geliefd.

De fabriek kan bezocht worden en het is fascinerend om te zien hoe in een modern westers land, 19e eeuwse technieken nog steeds worden toegepast. In het prachtige monumentale fabriekscomplex beschilderen tientallen vrouwen de kopjes en bekers, vaak gebruikmakend van stempel technieken. De fabriek heeft tevens een winkel met betaalbare (?) second choice producten. Een bezoek waard!

Nu in onze webshop: een aantal prachtige, vriendelijk geprijsde Emma Bridgewater mokken zie

http://www.mijnwebwinkel.nl/winkel/verybritish/

Spitfire: symbool Britse onverzettelijkheid



De Spitfire geldt nog altijd als het symbool van Britse onverzettelijkheid tijdens de Tweede Wereld oorlog. Het toestel speelde een belangrijke rol in “De Slag Om Engeland” waarin de Britse luchtmacht RAF uiteindelijk de Duitse luchtaanvallen wist af te slaan. Alhoewel een andere toestel, de Hurricane, meer Duitse toestellen wist neer te halen, blijft de Spitfire het icoon van de Slag om Engeland. Het toestel is gedurende de hele Tweede wereldoorlog gebruikt en heeft tot aan de Arabische-Israëlische oorlog in 1948, mee gedaan aan gevechtshandelingen.

Nog steeds zijn er enthousiastelingen die de toestellen operationeel weten te houden. Met veel liefde en zorg worden deze toestellen onderhouden en gebruikt voor demonstraties. De Britten koesteren hun geschiedenis en militaire traditie en waar de Spitfire nu ook opduikt, hij wordt altijd met veel applaus begroet.

Arts and Crafts inspireert H&M



Groot Brittannië was in de 19e eeuw een wereldmacht. Mogelijk gemaakt door de Industriële Revolutie waar met (stoom)machines een enorme massa productie mogelijk werd. Maar de industrialisatie bracht ook armoede en sociale wantoestanden. Een groep kunstenaars zette zich af tegen deze ontwikkeling. Onder aanvoering van voorman William Morris stelden zij eenvoud en ambachtelijkheid tegenover de “moderne” massaproductie. Zij lieten zich inspireren door de Middeleeuwse kunst. De Arts and Crafts beweging was veelzijdig en hield zich vooral bezig met toegepaste kunst: meubels, behang, stoffen, typografie en architectuur.


De paradox van Arts and Crafts is dat het begon als sociale beweging maar de producten die zij maakten waren door de ambachtelijke productiewijze onbetaalbaar voor de arbeidersklasse. Arts and Crafts kreeg een Europese variant in de Jugendstil/Art Nouveau. Nog steeds zijn veel voorbeelden van Arts and Crafts te vinden in GB en recent bracht H&M nog een kledinglijn uit in Arts and Crafts stijl.

Bulls Eye Glass: van afval tot trendy ruitje


Je ziet ze overal in Groot Brittannië: de bijzondere, dikke raampjes met een soort cirkelvormige bubbel in het glas. Vooral te zien in pubs en in voordeuren en erkers. Maar wat is het? Het gaat hier om bulls eye glas. In de 18e eeuw werden vensterruiten gemaakt van zogenaamd Kroonglas. Hierbij werd een verhitte bol glas snel rondgedraaid door de glasblazer. Door het effect van middelpuntvliedende kracht werd de glasbol steeds groter waardoor een platte, cirkelvormige plaat glas ontstond. De buitenste randen van de plaat waren het dunst en hier werd dat ook het vensterglas van gesneden. In het midden van de plaat bleef een dik stuk glas over waar de blaaspijp had gezeten. Afval dat werd verkocht aan mensen die zich geen vensterglas konden permitteren: Bulls eye glass. Nu is het trendy en vele malen duurder dan een mooi glad en dun glasplaatje. (video hoe Bull eye- en Crownglas wordt gemaakt www.youtube.com/watch?v=T4OAd8S4J0M


Pubsigns, onlosmakelijk verbonden aan Britse straatbeeld



Een typisch Brits verschijnsel: uithangborden bij Pubs. De oorsprong is Romeins. In de Romeinse tijd werden taveernes al behangen met wijnranken om de functie aan te duiden. In het VK werd deze traditie voortgezet en verder ontwikkeld. Met name als hulpmiddel voor het herkennen van een pub of Inn voor de ongeletterde bevolking. In 1393 bepaalde koning Richard II dat elke pub/inn een uithangbord moest hebben om herkenbaar te zijn voor de koninklijk “Ale” proevers. Veel namen en uithangborden hadden toen een religieuze betekenis maar na de breuk met de katholieke kerk door Henry VIII, kregen veel Pubs en Inns een koninklijke naam zoals: The kings Head.

De uithangborden zijn vaak ware kunstwerken en diverse kunstenaars, niet zelden in dienst bij brouwerijen, hebben zich gespecialiseerd in het maken van Pub Signs. De borden vormen een onlosmakelijk onderdeel van het Britse straatbeeld.

's Werelds hoogste taxusheg weer geknipt


De hoogste taxus heg ter wereld heeft zijn jaarlijkse knipbeurt weer gehad. Elk jaar zijn twee mannen twaalf dagen bezig om de heg te knippen. Het levert ruim een ton aan knipafval op waarvan een medicijn tegen kanker kan worden gemaakt omdat het veel Taxol bevat. De heg sluit het landgoed Bathurst af van het plaatsje Cirencester. Dit landgoed is, tegen de traditie in, tegen het dorpje aangebouwd en dat vereiste natuurlijk een radicale afscheiding.

Inmiddels is de heg 12 meter hoog. Het knippen van de heg is een jaarlijks festijn dat in september plaats vindt. Het trekt veel bezoekers.

www.cirencesterpark.co.uk/

Engelse Shire horse heeft Friese oorsprong!



Ze zijn enorm populair in Engeland: de reusachtige Shire horses. Jarenlang een geliefd werkpaard vanwege zijn enorme kracht en niet in de laatste plaats vanwege zijn vriendelijke karakter. Nu is het vooral een liefhebbers paard en zeer populair in Engeland. Het is de reus onder de paarden met een gemiddelde hoogte van 178. En heeft een Nederlands tintje! Toen Nederlandse arbeiders in de 16e eeuw de Engelse polders in de Fens doorlegden (zie blog: Hollandse polder in UK) gebruikten ze het Friese paard. Uit de kruisingen van de locale paarden met het Friese Paard en later ook de Belgische werkpaarden, ontstond indrukwekkende Shirehorse.

Het eeuwig veranderende portret van Laura Burlington


Dat de Engelse landhuizen niet alleen volstaan met antiek en oude meuk, bewijst Chatsworth. Hier hangt het portret van Laura Burlington. De echtgenote van de toekomstige duke of Devonshire. De Ierse kunstenaar Craig-Martin maakte een geweldig portret dat continue verandert. De lippen, ogen, haar, wenkbrauwen en blouse nemen steeds een andere kleur aan. Op die manier krijgt de kijker altijd een unieke versie van het schilderij te zien.

Het portretteren van de bewoners van de Britse landhuizen door beroemde kunstenaars is een eeuwenoude Britse traditie die op Chatsworth een mooie, moderne invulling heeft gekregen.

Chatsworth House, Peakdistrict, Bakewell

link:http://www.chatsworth.org/

LONDON TAXI CAB: 9 INTERESSANTE FEITEN DIE JE NOG NIET WIST


(foto; wiggijo)

1 De opleiding van Londense Cabdrivers duurt 2 tot 4 jaar waarin zij 25.000 straten moeten kennen en 20.000 toeristische sites. In de jaren 60 gooide een examinator 2 dartpijltjes op een kaart en moest de aspirant cabdriver de snelste route tussen die punten bepalen.

2 De eerste huurrijtuigen reden al in 1639. Het waren rijtuigen van verarmde adel die om de kosten van het rijtuig te drukken, hun voertuig verhuurde aan bevriende adel.

3 De naam cab komt van het Franse Cabriolet, het rijtuig dat in 1832 werd gebruikt als voertuig “waar je op kon springen”. De naam taxi komt van het Latijnse Taxa (taxeren) en niet, zoals vaak gedacht wordt, van de Duitse baron Von Thurn und Taxis.

4 De draaicirkel van een Londense cab is 25 voet . Ontstaan omdat dit de draaicirkel voor het Savoy Hotel is. Dit is ook de enige plek in Londen waar rechts wordt gereden zodat de passagier voor het hotel kan uitstappen.

5 De plaats naast de bestuurder heeft geen stoel. Volgens de legende omdat hier het pak hooi voor het paard moest staan.

6 Je mag niet schreeuwen om een cab. Minzaam de hand opsteken wordt als gepast gezien.

7 Je bent verplicht aan de Cabdriver te melden als je een besmettelijke ziekte hebt. Ontstaat in de tijd van de pest. De chauffeur mag je dan weigeren.

8 Een Londense Cab hoeft niet zwart van kleur te zijn. Dit is ontstaan toen het populairste model; de Austin FX4 standaard in zwart werd afgeleverd. Een andere kleur kon maar kostte meer.

9 Londen heeft nog steeds 13 Cabman Shelters. Kleine gebouwtjes midden op straat waar de Cabdriver, die zijn ruituig niet mocht verlaten, eten en drinken voor zichzelf en zijn paard kon kopen.

De picknick, symbool van de Engelse volksaard


Alhoewel de picknick een Franse oorsprong heeft en niet een exclusieve Engelse traditie is, weten de Engelsen hun picknick wel weer een eigen tintje te geven. Door alle standen en klassen en leeftijdsgroepen heen koesteren zij de picknick. Bij grote en kleine festivals en gebeurtenissen zie je altijd wel een groepje dat het kleedje heeft uitgespreid, de sandwiches uitgestald en natuurlijk de onvermijdelijke thee (of wijn) heeft ingeschonken. In alle rust geniet de Engelsman hier van zijn gezelschap en de omgeving. De picknick is een mooi symbool van de Engelse volksaard: excentriek, individualistisch en onverstoorbaar.


K6, icoon van Groot Brittanië; de rode telefooncel


De rode telefooncel behoort tot de iconen van Engeland. Officieel gaat het om model K6 dat in 1931 geintroduceerd werd ter ere van het zilveren jubileum van King George V. Kenmerk van de telefoon was dat er eerst verbinding werd gemaakt en dat je dan een muntje moest inwerpen. Voor buitenlanders een bron van verwarring! Veel K6'sbevatten tegenwoordig geen telefoontoestel meer maar blijven staan omdat ze bij de omgeving horen. Traditie!

Karb takelen in Wales






Het lijkt een nationale hobby in Wales: krabvissen in havenstadjes. Ouders (vooral vaders) reizen soms meer dan een uur om naar een van de kuststadjes te gaan. Daar kopen ze een emmertje, een stuk touw met een netje eraan en een pakje dobbelsteentjes spek. Het spek komt in het netjes, laten zakken in het water, een paar minuten wachten en dan voorzichtig ophalen. Met een beetje geluk takel je zo vijf of zes krabben omhoog. Het is nogal verslavend. Op sommige plekken zie je tientallen mensen ijverig aan het krabvissen. Een onschuldig vermaak want na afloop gaan alle krabben weer terug in het zeewater. Gewoon een keer proberen. Vooral in Wales erg populair


Hoe Engelsen overal een wedstrijd van maken: the agricultural show


Een typisch Britse traditie: the Agricultural show waar lokale boeren hun vee en gewassen tentoonstellen. Maar er is meer: er zijn verschillende wedstrijden met de meest wonderlijke onderwerpen: de mooiste komkommer, stillevens met groente en fruit, het beste ei, de mooist geschreven brief. Van alles wordt een wedstrijd gemaakt. Verder zie je vaak demonstraties van oude landbouwmachines en tractoren. Een bezoek aan de Agricultural show is een kijkje in het Britse countrylife en een ware belevenis. Een Agricultural Show bezoeken?Zie: www.stackyard.com/orgs/agricultural_shows/dates.html

The Old Speckled Hen is geen Kip!




The Old Specled Hen is een heerlijke Engelse Ale met een karakteristieke zachte smaak. Waarom heet deze ale zo? Om te beginnen: het heeft niets met een kip te maken!

In 1979 bestond het roemruchte automerk MG 50 jaar. Ter gelegenheid van dit jubileum gaf MG de brouwer MORELAND opdracht een speciale Ale te brouwen. Deze Ale werd genoemd naar een beroemde auto die in de jaren dertig op het fabrieksterrein werd gebruikt door de arbeiders. De auto raakte in de jaren besmeurd met druppels lak uit de spuiterij. Als de auto voorbij reed werd hij liefkozend “The Old Speckled Un (one)” genoemd (die oude besmeurde). Zo heeft de beroemde ale zijn naam gekregen: The Old Speckeld Hen”.


In een alternatieve versie van het verhaal was de Old Speckled Hen een conceptcar die nooit in productie werd genomen. Een dame uit Abingdon-on-Thames werd in 1929 eigenaresse van de auto die in Flecked paint scheme was geschilderd (zwart met gouden vlekken). In Londen rijden er nu een aantal taxi’s rond in deze kleur.

KEEP CALM...... WAAR KOMT HET TOCH VANDAAN?




Plotseling dook hij overal op: de tekst “Keep Calm and Carry On”. Op T-shirts, mokken, tassen, noem maar op. Maar waar komt deze kreet vandaan? De geschiedenis is fascinerend! De poster met de tekst werd in 1939, vlak na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in opdracht van het Ministery of Information gemaakt. De bedoeling was om de moraal van de Britse bevolking op te peppen. De Britse volksaard, the stiff-upper-lip en onverzettelijkheid stond symbool voor de tekst. De bedoeling was dat de posters overal in Groot-Brittannië kwamen te hangen als het tot een Duitse invasie zou komen. Dit is (gelukkig) nooit gebeurd en de oplage van miljoenen posters werden tot pulp vermalen. Er zou geen poster meer over zijn, tot een boekhandelaar in Alnwick in 2000 een poster vond tussen een stapel oude boeken. De poster werd opnieuw uitgebracht en werd een wereldwijd succes. In 2012 doken bij de Antique Road Show (Britse “tussen kunst en Kitsch”), nog 15 originele exemplaren op


The Queens Swan Marker beschermt de koninklijke zwanen

Elk jaar in juli worden de zwanen in The Thames gevangen en gemerkt door The Queens Swan Marker. Een traditie die stamt uit de 12e eeuw. Alle ongemerkte zwanen in The Thames zijn bezit van de Britse vorst. The Queens Swan Marker heeft de taak de zwanen te ringen. Met bootjes (skiffs) worden de zwanen bijeen gedreven en geringd door The uppers. Dit gaat natuurlijk gepaard met veel ceremonieel en de mannen zijn gekleed in uniform. Weer zo’n very British tradition!

Is de Schotse kilt wel

Schots?



Ja en nee. De Long kilt ontstond in de 16e eeuw uit de traditionele mantel die in de Highlands werd gedragen en een Keltische oorsprong had. De Long kilt was 6,5 meter lang en werd om het lichaam gedrapeerd en rond de middel vastgezet met een riem. Het kleed hing om de schouders en kon ook gebruik worden als capuchon. De kilt zoals we die vandaag kennen (de schotse rok) ontstond veel later. De Engelsman (!) Thomas Rawlinson uit Lancashire, ontwikkelde de short kilt, die veel praktischer was voor zijn arbeiders. Deze shortkilt werd enige tijd verboden omdat zij werd gezien als Schots verzet tegen de Britse kroon. In de 19e eeuw was de kilt weer helemaal terug en tegenwoordig is het weer een uiting van Schots nationalisme.


Wimbledon: dresscode

BBG's en

aardbeien


Wimbledon is het oudste tennis toernooi ter wereld. Het eerste toernooi werd in 1877 georganiseerd door The All England Club waar het nog steeds gespeeld wordt. Het is het enige grand slam toernooi dat op gras wordt gespeeld. De dresscode is wit. Andre Agassi weigerde drie jaar lang mee te spelen vanwege deze dresscode maar verscheen uiteindelijk toch. In het wit. De ballenjongens en meiden zijn beroemd. Oorspronkelijk werden ze “beschikbaar gesteld” door het Shaftesbury kindertehuis. Nu is het een fel begeerde ere baan. De gemiddelde leeftijd van de BBG’s (ball boys and girls) is 15 jaar en zijn verdienen tussen de 120 en 160 pond en een zak vol gebruikte ballen. Koningin Elisabeth is de beschermvrouw van het toernooi en als zij een wedstrijd bezoek, worden de speler geacht voor haar te buigen. De wedstrijden moeten op Wimbledon regelmatig onderbroken worden in verband met stevige regenbuien. Het veld wordt dan afgedekt met een doek. Alleen het Central Court heeft sinds 2009 een afsluitbaar dak. Traditioneel wordt er Wimbledon aardbeien met slagroom gegeten door het publiek (bij voorkeur met champagne). Deze traditie is bij toeval ontstaan omdat het toernooi samenviel met de aardbeien oogst.


600 miljoen mensen kijken naar de Grand National

Zaterdag 9 april kijken 600 miljoen mensen wereldwijd naar de Grand National. Een spectaculaire race met 40 paarden over 30 heggen De sparrentakken voor de heggen worden speciaal uit het Lake District aangevoerd. Tijdens de race verliezen regelmatig de paarden hun jockey. Meestal rennen de paarden gewoon door. De heggen zijn nu diervriendelijker gemaakt maar in het verleden overleefde niet ieder paard de race. De meest bijzondere race was in 1967. Een jockeyloos paard rende door de kopgroep waardoor het hele peloton stil kwam te staan. Sommige paarden renden weer terug. De kansloos geachte Fionavon die helemaal achteraan liep, passeerde en won de race! Het bekendste paard van de GN is Red Rum. Hij won de race maar liefst drie keer en is als eerbetoon begraven bij de finishlijn! De Grand National is een unieke Engelse traditie.